Thursday, September 8, 2016



                          வேட்டை

                             கொன்று தின்றும் வேட்டைக்காரன்
                        புத்திதான் உள்ளுக்குள் எல்லோருக்கும்..
                         சுயம்புவான கண்ணப்பர்கள்
             ஒருசிலர் இருக்கக்கூடும்
                           “ நீ செய்யும் கொலை கொள்ளைகள்,
              பாதகங்கள் குடும்பத்தை போற்றதானாயினும்
                           பாவச்சுமை உனக்கு மட்டுமே,
                          பாவசெயலால் கிடைக்கும் லௌகீக
                       சொத்து சுகங்கள் அனுபவிப்பவர்களாக
                         இருப்பினும் குடும்பத்த்னருக்கு
                            பாவச்சுமையில் பங்கில்லை..”
                             - இந்த, மகானின் போதனைக்கு செவிசாய்த்து
                           புண்ணிய காவியமொன்றும் படைக்கவிடிலும்
                          வாழ்வைச் சீராக்க, முனைகிறவர்கள்
                           எத்தனைபேர்கள்  இன்று  பூவுலகில்?
                                                            
                                                                நீல பத்மநாபன்
     
                                                                            
                            .

                                                         






                                சபதம்

                     கரடுமுரடான பாதைகள்
                     வெளிச்சமில்லா வீதிகள்
                      இதுவா அதுவா என தத்தளிக்க வைத்த
                       தசா சந்திகள்...
                        ஜன்மாந்திர துயரங்களிலிருந்து விமுக்தி பெற
                        போதுமென்ற நிறைவில் நெஞ்சை
                        பக்குவப்படுத்த முயற்சி..
                        நோக்கமில்லா வாழ்வு சுமையாகி கனத்தபோது
                        மானிடசேவையில் ஈடுபட முனைகையில்
                         ஒத்துழைக்காமல் சண்டித்தனம் பண்ணும்
                         உறுப்புக்கள்...
                       தீரா வியாதிகள்... ஓயா துன்பங்கள்..
                        நாளாக நாளாக எதையும் தாங்க இயலாமல்
                         நைந்துபோய்கொண்டிருக்கும்
                         கோழை மனம்..
                         கணத்திற்கு கணம்
                         செத்துச் செத்துப் பிழைப்பு...
                        இவ்வாறெல்லாமாயினும்
                         தன்னை தானே அழித்துக்கொள்ளல் இல்லை
                       இறுதி அழைப்பு கிடைப்பதுவரை
                     வாழ்ந்தேத் தீருவது.....

                                                                  நீல பத்மநாபன்





                                        பிரிவுத்துயர்

                                   ஒரு நாள் ஒரு பொழுதாயினும்
                                 உனை வந்து  பாராதிருந்தால்
                                   நெடுநாள் பிரிந்திருந்த
                                 பிரிவுத் துயரின் அவசம்.....
                                எங்கெங்கும் என்றென்றும்
                                நீக்கமற நிறைந்திருக்கும்
                               பரம் பொருள் நீயென்று
                                தெரிந்திருந்தும்
                                ஏன் இந்த மௌட்டியம்?
                              தெரிவிக்காமல் ஊர்ந்திறங்கி
                                வந்துவிடும் வைகறையும்
                             சொல்லாமல் கொள்ளாமல்
                              போய்விடும் அந்தியுமாய்
                              காலனின் கால ஏட்டில்
                               மிஞ்சியிருக்கும் ஒருசில தாட்களில்
                                ஒன்று சூன்யமாய் அநியாயமாய்
                                கிழிபட போகிறதே
                               என்ற ஏக்கமா?

                                                            நீல பத்மநாபன்


Tuesday, July 5, 2016

சத்தங்கள்

                                   சத்தங்கள்

          அறிவு வந்த நாளிலிருந்தே அல்லும் பகலும்
        சதா காதில் அலையடித்துக்கொண்டிருக்கும்
        சத்தங்கள்...சத்தங்கள்....சத்தங்கள்...,
           அகத்திலிருந்தும் புறத்திலிருந்தும்.
          பாத்திரம் பண்டங்களின் உரசல்கள் வீழ்ச்சிகள்..
          சம்பாஷணைகள், வாக்குவாத்ங்கள்
          கொல்லையிலிருந்து குறித்த நேரத்திலும் அல்லாமலும்
          கீச்சு கீச்சுவென்றும் கா கா வென்றுமெல்லாம்
          பறவைகள் தம் இருத்தலை பதிவுசெய்யல்கள்..
          சமையலறை சுற்றி வரும் பூனையின் மியாவ், மியாவ்
          தெரு நாய்களின் வெற்றிமுழக்கம்..
          தெருவாசிகளின் உரத்த பேச்சுக்குரல்கள்
          உபச்சார நல விசாரணைகள், செய்தி பரிமாற்றங்கள், அலசல்கள்,
          பிறர் தூஷணை, வல்லடி வழக்குகள்....
          பள்ளியில், கல்லூரியில் பாடஙளின்
         புகட்டல் போதனைகளின் விரிவுரைகள்
         பணியிடத்தில் மேலதிகாரிகளின் அதட்டல்க்ள்..
        எங்கெங்கு திரும்பினாலும் பெருக்கமான ஒலிகள்..
       பாட்டுகள் பஜனைகள் சவால்கள் எதிர் சவால்கள்
       வாகனங்களின் இரைச்சல்கள், ஹாரன் அலறல்கள்..
       கடைக் கம்போளங்கள், கொண்டோடி வியாபாரிகளிடமிருந்தெல்லாம்
      வரும் வியாபாரச் சந்தடி ஆர்ப்பாட்டங்கள், அமர்க்களங்கள்
       சத்தமே இல்லாத இடத்தைத்தேடிதேடிக் களைத்து
       கடைசியில் வந்துசேர்ந்த இறுதி புகலிடத்திலோ.......
       இவ்வாறு வந்துசேர்ந்தவர்களின்
        சலபிலா கலபிலா......
        இந்நாள் வரை புறத்தில் ஒலித்தவை
        இப்போது அகத்தில் எதிரொலி செய்கிறதா ?

                                                       நீல பத்மநாபன்






 



Sunday, April 3, 2016

பார்வை



                    பார்வை

             வீட்டிலும்-வெளியிலும் தான்,
         வேறு பலர் பார்வை வட்டத்தில் சிக்காதவை
        விரும்பினாலும் இல்லாவிடிலும்
            வந்து சிக்கி, சங்கடப்படுத்திய,
            சஞசலம் கொள்ள வைத்த
             இக்கட்டன கட்டங்கள்
            நேற்றைய பழம் நினைவாகி விட்டனவா?
...
      காலத்தின் கோலத்தில்
           அடிபட்டு, தேய்மானம் சம்பவித்த
           ஏனைய உறுப்புக்களிருந்து
           விழிகளுக்கு மட்டும்
         விலக்களிக்காத காலதேவனுக்கு
          நன்றி தெரிவிக்க விடாது
          கண்களில்  ஊசிமுனைக் குத்தல்களும்
            குடைச்சல்களும்....
           வலியைத் தாங்கும் வலுவை
       பரீட்சித்துப் பார்க்கிறானோ
       எல்லாம் வல்லவன்?
                              
                          நீல பத்மநாபன்


Sunday, March 6, 2016

வாய்க்கரிசி



                                          வாய்க்கரிசி

                                     காந்தியின் உண்ணாநோன்பைத்
                                      தெரியவரும் முன்பே
                                   சின்னவயதினிலே
                                 வீட்டில் நிகழும் சின்னச்சின்ன
                                      சண்டைகள் முரண்பாடுகளின்
                   போதெல்லாம் ஒன்றுமே சாப்பிடாமல்
                                     பட்டிணிகிடந்து முரண்டுபிடிக்கும் குணம்...
                                    அடிக்கடி இதுவே ஒரு வழக்கமாகிவிட்டதும்
                                     பசிக்கிறப்போ வேணுமுன்னா தானாக வந்து
                                    சாப்பிடட்டுமென்று ஒதுங்கிக்கொண்ட
                                    அம்மாவும் மற்றவர்களும்....
                                    பாவம், வயசான பாட்டிமட்டும்
                                   மனசு கேட்காமல், வயிறு என்னடா பாவம் செஞ்சது
                                  அதை பட்டிணிபோடாதே, உடம்பு துரும்பா போச்சு
                                  என்று சொல்லி,  பிகுபண்ணி அவளையும்
                      விரட்டியடிப்பதைப் பாராட்டாமல்
                      உணவைப் பிசைந்துகொண்டுவந்து
                                           மற்றவர்கள் கண்டும் காணாமலும்
                                           ஊட்டிக்கொண்டிருந்ததால்
                                           உயிருக்கு பங்கம் வராமல்
                     நீடித்துக்கொண்டிருந்த ஆயுள்....
                                          பாட்டியின் காலத்திற்குப்பின்
                                      அந்த பணியை மேற்கொள்ளத்
                                            தூண்டிய அம்மாவின் பெற்றபாசம்...

                                     மணமாகி பொண்டாட்டிப் பிள்ளைகள்
                    ஆனபின்னர், அம்மாவும் அப்பாவும்
                                       காலத்திரையில் மறைந்த பின்னரும்
                                       அபிப்பிராய வேற்றுமைகள், மனக்கசப்புக்களை
                           எதிரிட வேறுமார்க்கங்களெல்லாம்
                                      தோல்வியுறுகையில்
                                     சொந்த உணவை முன்நிறுத்தி
                                     இந்த தார்மீகப்போர் நீண்டபோது....
                                       முதலில் கீழ் இறங்கிவந்த வீட்டுக்காரி
                                     பிறகு...பிறகு.....
                                  வேணுமுன்னா எடுத்து போட்டு சாப்பிடுங்கோ 
                         என்று, அலட்டிக்கொள்ளாமல்
                     ஒதுங்கிக்கொண்டாள்.....
                        பசி வந்துபோனபின்னரும்
                               கீழிறங்கி வர அனுமதிக்காத
                         வைராக்கிய சித்தம்....
                       பல நாட்கள் வீட்டுணவுக்கு முழுக்கு..
                        சில நேரங்களில் வேண்டாவெறுப்பாய்
                       பணி இடங்களிலோ, அதிக ஆள் அரவமில்லா
                        ஓட்டல்களிலோ எதையாவது அள்ளிகொட்டி
                         கும்பி ஆவியை தணிப்பது.....
                        குறைவான போஷாக்கினாலோ என்னமோ
                          உடம்பில், மனதிலும்தான்
                          எப்போதும் ஏதேனும் வியாதிகள், உபாதைகள்....
         

                        காலத்தின் கோலங்கள்
                                                வாழ்வில் மாற்றங்கள்
                                                இயல்பாய் விதைக்க விதைக்க.....
                                               வேலையிலிருந்து ஓய்வு பெற்ற நாட்கள்...
                                               பேரன் பேத்திகள்......
                                               பாட்டனிலிருந்து பூட்டனாய்விட்ட
                                              தள்ளாமை....வியாதிகள்...கவலைகள்...
                                                      மன இறுக்கங்கள்..
                                              வீட்டில் உனக்கு நான், எனக்கு நீ..,
                                              என்ற தனிமைப்பட்ட வயோதிக வாழ்வில்
                                             யார் முந்தி என்ற நிலையிலிருந்து
                                              நானதான் முந்தி என்ற கட்டம் வந்தும்.....
                                                 சண்டைகள் வாக்குவாதங்கள்
                       ஒண்டிக்கு ஒண்டி ஆத்திரப் பிரகடனங்களுக்கு
                        குறைச்சல் இல்லை.
                                                உணவு விஷயத்தில்
                       பழைய வைராக்கிய சித்தத்திலிருந்து
                       கீழிறங்க இயலாத பிறவி குணம்,
                                             மூன்று நேர உணவுக்கு முன்னும் பின்னும்
                                     ரத்தக்கொதிப்பு, வயிற்றுப் புண் இத்யாதி
                                            வியாதிகளுக்கு மருந்து மாத்திரைகளிருந்தும்...…..                                      ....
                                                     முன்னால் போல் வெறும் வயிற்றுடன்
                        வேனா வெயில் அடைமழை என்றொன்றும் பாராமல்
                         வெளியில் இறங்கி  ஓடும்  வலுவில்லை..
                                                       நெஞ்சின் சிதைத்தீ வழி
                                                 கும்பி கொதிப்பில்,  
                                                     வேறுவழிதெரியாமல், வீட்டில்
                                               ஆக்கி வைத்திருப்பதிலிருந்து
                                         “வாய்க்கரிசி, கொலைச்சோறு
                                            என்றெல்லாம் முணுமுணுத்தவாறு
                                              சுவை மறந்து வாரிகொட்டும்போது……,
                                             தன் பசி பொறுக்காத அம்மா, அப்பா,
                                                  பாட்டியை எல்லாம் நினைந்து
                                                  அறியாது நிறையும் விழிகள்....
                                                                        *    *    *
                                            வாழ்க்கை நாடகத்தில் காலதேவன்
                                   வந்துபோன பின், பாடையில் வைத்து
                                              கட்டும் முன், இறுதிச்சடங்குகள்-
                                மாரடிப்பு, வாய்க்கரிசி .,நடந்தேறும் காட்சி
                                              “பொம்பளைங்க இனி வேறுயாராவது
                                            வாய்க்கரிசி போட உண்டா....?”
                                      ஊர்ப்பெரியவர் கத்தினார்...
                                              ”வேறுயாருமில்லை..”
                                         யாரோ சொன்னதை வேறு பல குரல்கள்
                         ஏற்று பாடுகையில், மூலையில் முடங்கிக்கிடந்த
                         இல்லக்கிழவி குபீரென்று எழுந்தோடி வந்தாள்..
                                           “பெண்டாட்டி வாய்க்கரிசி போடும் வழக்கமில்லை
                                      ஊர்க்காரர்கள் விலக்குவதையொன்றும்
                               சட்டைசெய்யாமல் கை நிறைய வாய்க்கரிசியை
                               ஊட்டினாள் கிழவன் வாய்க்குள்........
                                                         
                                                                         நீல பத்மநாபன்